Αυτός ο μπάσταρδος ο γιος της Αμαζόνας. Σπουδή στον Ιππόλυτο.

Ιούνιος 2016 | Τμήμα Θεάτρου Α.Π.Θ.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 

Μία ερευνητική εργασία για την παράσταση του αρχαίου δράματος σε κλειστό χώρο.
Μία προσέγγιση των έμφυλων ρόλων μέσα από την ερμηνεία όλων των δραματικών προσώπων από δύο ερμηνευτές.

Η παράσταση Αυτός ο μπάσταρδος ο γιος της Αμαζόνας. Σπουδή στον Ιππόλυτο αποτελεί την διπλωματική Υποκριτικής του Πολύκαρπου Φιλιππίδη. Παρουσιάστηκε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. αποτελώντας παράλληλα ερευνητική εργασία της ομάδας Άνθρωπος στη Θάλασσα.

 

αυτός ο μπάσταρδος ο γιος της Αμαζόνας
Στο έργο [του Ομήρου] δεν υπάρχει η αντίληψη ότι οι Έλληνες είναι εθνικά ανώτεροι από τους Τρώες, αλλά στη δημοκρατική περίοδο μία έντονη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ελεύθερων πολιτών και εργατικής δύναμης, που αποτελούνταν από δούλους, άρχισε να ενθαρρύνει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Οι Αθηναίοι ανέπτυξαν τον μύθο ότι είχαν ξεπηδήσει από το ίδιο τους το έδαφος, και το 451 π.Χ. απαγόρευσαν στα παιδιά γυναικών που δεν ήταν Αθηναίες να αποκτήσουν την ιδιότητα του πολίτη, καλλιεργώντας έτσι μια αντίληψη φυλετικής ανωτερότητας και ενισχύοντας την πραγματικότητα του διαχωρισμού.

David Wiles, Το αρχαίο ελληνικό δράμα ως παράσταση, μτφρ. Ελένη Οικονόμου, Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 2009, σ.170

 

πόλη χωρίς πολίτες
Ο Χορός, όπως και στον Ορέστη, “μετατρέπεται σε συμπονετικούς θεατές, δίχως ενεργή εμπλοκή στην υπόθεση. Έτσι, ο τρόπος θέασης του κοινού αλλάζει. Στο δράμα του Ευριπίδη μόνον ο ιδιωτικός βίος είναι ορατός στον θεατή. Δεν υπάρχει αίσθηση αλληλεπίδρασης μεταξύ του ατόμου και του συνόλου. Έχει δημιουργηθεί ένα χάσμα ανάμεσα στην προσωπική ταυτότητα ενός άνδρα και στη δημόσια ταυτότητά του ως πολίτη.”

David Wiles, Το αρχαίο ελληνικό δράμα ως παράσταση, μτφρ. Ελένη Οικονόμου, Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 2009, σ.116

 

γυναίκα: ο ριζοσπαστικός άλλος
Η υποκειμενική μου εκτίμηση για τον Ευριπίδη είναι θετική. Δεν πιστεύω ότι είναι μισογυνικό να παρουσιάζει κανείς τις γυναίκες δυνατές, διεκδικητικές, επιτυχημένες, και με σεξουαλικές απαιτήσεις, ακόμη και όταν είναι επίσης εγωίστριες ή φαύλες. Κι άλλες φεμινίστριες συμμερίζονται την άποψή μου, και οι βρετανίδες σουφραζέτες απήγγελαν αποσπάσματα του Ευριπίδη στις συναντήσεις τους.

Sarah Pomeroy, Godesses, Whores, Wives and Slaves: Women in Classical Antiquity, Shocken, Νέα Υόρκη 1975, σ.107-108

media gallery

Scroll to Top